50 EDYCJI · 9 MIAST · OD 2009
MOJA HISTORIA / 2009—2025
Zaczęło się
w Stoczni.
W 2009 roku zrobiłem pierwszy Tattoo Konwent w postoczniowej hali w Gdańsku. Było około 40 artystów, niewielki budżet i zdecydowanie więcej zapału niż doświadczenia. Skończyło się na 50 edycjach w dziewięciu miastach.
Poznaj tę historię ↓
CO DALEJ?Projekt jest zawieszony.
Projekt jest zawieszony.
Pytania zostały.
Regularnie spotykam się z pytaniem: „Kiedy znowu Tattoo Konwent?”. Dzisiaj nie znam odpowiedzi. Nie chcę zapowiadać powrotu tylko dlatego, że wiele osób dobrze wspomina ten projekt.
Jeśli masz ciekawą inicjatywę, pomysł na współpracę albo widzisz dla tej historii sensowny dalszy ciąg — daj mi znać. Jestem otwarty na rozmowę.
Napisz do mnie →
Pomysł przyszedł mi do głowy na koncercie Myslovitz. Nie miałem doświadczenia w organizowaniu wydarzeń tej skali ani gotowego biznesplanu. Po prostu brakowało mi takiego spotkania na Pomorzu. Uznałem więc, że zamiast kolejny raz mówić, że ktoś powinien je zrobić, spróbuję sam.
Chrzest bojowy w Stoczni.
Największym wydarzeniem, przy którym wcześniej pracowałem, był koncert dla mniej więcej 150–200 osób. Potem wszedłem do surowej postoczniowej hali i zacząłem robić imprezę dla kilku tysięcy ludzi. Logiczne. Na pierwszym Tattoo Konwent było około 40 artystów, budżet praktycznie nie istniał, a instrukcji obsługi nikt nam nie wręczył. Błędów zrobiliśmy sporo. Ludzie jednak przyszli i pytali o kolejną edycję. To wystarczyło, żeby działać dalej.
Uczyliśmy się w biegu.
Po każdej edycji robiłem listę rzeczy, które trzeba poprawić: nagłośnienie, światło, boksy, plan hali, prowadzenie sceny. Czasem uwagi bolały, ale jeszcze bardziej bolałoby powtarzanie tych samych błędów. Czwarta gdańska edycja miała już ponad 70 wystawców. Wtedy stało się jasne, że nie robimy jednorazowego eksperymentu. Powstawał format, choć przez długi czas składaliśmy go w ruchu.
Z Gdańska w Polskę.
Przenieśliśmy gdańską edycję ze Stoczni do AmberExpo i zaczęliśmy wchodzić do kolejnych miast. W 2016 roku w samym Gdańsku pracowało już ponad 250 artystów — ponad sześć razy więcej niż na początku. Pierwszy Tattoo Konwent w Poznaniu odwiedziło około 8 tysięcy osób. To był moment, w którym zobaczyłem, że projekt może działać jako ogólnopolski cykl, a nie tylko duża impreza w Gdańsku.
Rekordy są fajne. Ekipa ważniejsza.
W najlepszym okresie wszystkie edycje odwiedzało łącznie około 26–32 tysięcy osób rocznie. Poznań urósł do około 9,5 tysiąca odwiedzających, 126 studiów i mniej więcej 450 artystów. Dobrze wygląda to w tabeli. Z perspektywy czasu ważniejsze jest jednak to, że wokół wydarzenia powstała prawdziwa ekipa i społeczność ludzi z bardzo różnych środowisk. Nigdy nie chciałem robić zamkniętej imprezy, na której branża rozmawia wyłącznie sama ze sobą.
Dwa lata ciszy i powrót.
Pandemia zatrzymała cały cykl. Po dwóch latach wróciliśmy do Gdańska: była to 12. edycja w tym mieście i 38. odsłona projektu. Wzięło w niej udział około 350 tatuatorów. Samo otwarcie hali było wtedy najprostszą częścią. Trzeba było ponownie zebrać ekipę, partnerów, artystów i publiczność, a potem sprawdzić, czy energia wokół Tattoo Konwent nadal istnieje. Istniała.
Klasyczna konwencja przestała mi wystarczać.
Stoiska, konkursy i scena nadal były ważne, ale coraz mocniej czułem, że powtarzanie tego samego układu prowadzi donikąd. Rozwijaliśmy TattooCon, panele, wykłady, warsztaty i szerszy program poświęcony ciału. W Poznaniu pojawiło się około 500 artystów. Gdańsk w 2024 roku po raz pierwszy trwał trzy dni, zgromadził około 400 artystów i miał 28 konkursów. Chciałem, żeby Tattoo Konwent był miejscem spotkania, wiedzy i kultury. Nie tylko targiem stanowisk.
Pięćdziesiąt edycji.
Bydgoszcz była 50. edycją Tattoo Konwent. Sam numer wygląda dość schludnie. Za nim są miesiące przygotowań, ryzykowne decyzje, koncerty, setki współpracowników, tysiące artystów i publiczność, która przez lata wracała do kolejnych miast. Nie wszystko się udało. Były rekordy, ale były też straty, nietrafione decyzje i pomysły, na które rynek nie był jeszcze gotowy. Mimo wszystko nigdy nie interesowało mnie robienie w kółko dokładnie tej samej imprezy.
Nie tylko scena.
Przede wszystkim ludzie.
Najlepiej pamiętam konwenty jako kilka światów działających jednocześnie: pełną halę, skupienie przy stanowiskach, spotkania artystów i program, który co chwilę odciągał publiczność w stronę sceny.
STAN OBECNY
Projekt jest zawieszony.
Nie organizuję teraz kolejnej edycji Tattoo Konwent. Nie wiem, czy wydarzenie wróci, a jeśli tak — to w jakiej formie. Mógłbym zapowiedzieć „nowy rozdział”, bo brzmi to dobrze. Tylko że na razie nie mam konkretu, więc wolę powiedzieć uczciwie: projekt jest zawieszony.
Porządkuję za to ludzi, miasta, liczby, zdjęcia i doświadczenia zebrane przez kilkanaście lat. Ta historia nie znika tylko dlatego, że obecnie nie budujemy kolejnej hali. Jeśli masz pomysł, który mógłby nadać jej ciekawy dalszy ciąg, napisz do mnie.
MAPA CYKLUJedna idea.
Jedna idea.
Wiele miast.
Przez lata robiliśmy Tattoo Konwent w Gdańsku, Wrocławiu, Katowicach, Poznaniu, Łodzi, Lublinie, Toruniu, Warszawie i Bydgoszczy. Każde miasto szybko weryfikowało nasze założenia: inna hala, inna publiczność, inna energia i zwykle inny zestaw niespodzianek. Pełną listę dat i edycji dokładam do archiwum etapami.
Jak zmieniał się program?
Tatuaż na żywo
Artyści, studia, konkursy i możliwość zobaczenia procesu z bliska były rdzeniem każdej edycji.
Kultura alternatywna
Koncerty, performance, wystawy, moda, motoryzacja i sport poszerzały kontekst wydarzenia.
Wiedza
Seminaria, panele i TattooCon pokazały rosnącą rolę edukacji zawodowej.
Konwent żył także
między punktami programu.
Nie wszystko dało się rozpisać w harmonogramie. Rozmowy przy stoiskach, spotkania po latach i spontaniczne momenty budowały charakter wydarzenia równie mocno jak scena.
Materiały z tamtych lat.
Przy porządkowaniu historii wracam do rozmów, programów, plakatów i zdjęć. Czasem zabawnie czyta się własne wypowiedzi po kilkunastu latach. Zostawiam je bez poprawiania przeszłości — pokazują, jak myślałem o Tattoo Konwent na różnych etapach jego rozwoju.
Archiwum jest w budowie.
Przez kilkanaście lat powstały tysiące zdjęć, plakaty, identyfikatory, programy i historie ludzi, którzy współtworzyli projekt. Teraz porządkuję je miasto po mieście i rok po roku. Nie chcę wrzucić wszystkiego do jednej przypadkowej galerii i uznać tematu za zamknięty. Każde zdjęcie powinno mieć autora, właściwy podpis i swoje miejsce w historii konkretnej edycji.